Bossen ’pax terrae’ (2008): Aanvankelijk ontstonden de schilderijen uit mijn verbeelding, als een soort archetypische beelden. Omdat bossen mij bleken te fascineren ben ik ter plekke gaan kijken, voelen en tekenen. De weerslag van die werkelijk bestaande plekken in het bos is deze serie. Ze zijn te zien als een soort geschilderde ramen van een 'boskapel', waarin ter contemplatie bestaande bosplekken worden afgebeeld in plaats van de bijbelverhalen, de heiligen en de kerkvaders die we in kerken aantreffen. De stilte en de verrassing, in harmonie en chaos, volte en ruimte, stevigheid en ijlheid, ruimtelijkheid en beslotenheid zijn essentie van bossen. Deze tijdloze geschilderde bossen als plekken van verstilling, tussen licht en donker kunnen in binnenruimtes een andere ruimte scheppen. Iets van buiten naar binnen halen is wat ik hier beoog. Zowel werkelijk ruimtelijk ( een schilderij van een bos in de stad halen) als innerlijk (de beleving van verstilling of voeding naar binnen brengen bij de toeschouwer).
.


Natuur, zintuigen en traagheid
Een vriend zei: ‘Deze schilderijen maken geluid, ik kan ze bijna ruiken’ en ‘Ze hebben tijd nodig, niet voor de snelle kijker’. De tijd nemen, traag en stil de omgeving, de natuur én de kunst tot je nemen .

Alle schilderijen zij 80x100cm, tenzij anders aangegeven.